හිතුවිලි උපද්දන පාළුව

මේ මගේ පාළුවයි

මං ආස පාළුවයි

අනුන්ගේ පාළුවට තනි රැක්ක

මගේ පාළුවට කෙනෙකු නොසොයමි මම

පාළුව මගේ අයිතිය

කාටවත් නැති කරන්නට අයිතියක් නැත 

කුරුළු පිහාටු අවැසි නැත 

පාළුව හිතට පිහාටු දී ඇත

සරන්නට සිතන්නට 

මගේ පාළුව ගැන හිතන්නෙම වෙන අය

මම ආසයි මට ආස විදියට මම වෙන්න

කාගෙවත් නිර්මාණයක් නොවෙන්න

ඒ හින්ද මගේ පාළුව මටම දෙන්න 

හිතුවිලි උපද්දන පාළුව

වළාකුළු උඩ නිදිකරවන පාළුව

හිත නිරුවත් කරවන පාළුව

සළු ඇඳ ගත් උන් වෛර කරන පාළුව

සීමා මායිම් පැන

මලක් ළඟ පියෑඹුවෙ

සුවඳටයි හිත ඇදුනෙ

පිපාසෙටයි රොන් ඉල්ලුවෙ

ඇයි මලේ වෙනතක් බැලුවෙ

සමණළයෙකුට අවැසි නම් මල් රොන්

මලට අවැසි නැතිද සමණල් පහස

රොන් ගැනීම විතරක් නෙවෙයි ජීවිතය

ඒත් රොනට ලොබ බැඳි සමණල් පපුව ....?

පිපී වන ලැහැබක සොරෙන් රොන්දී බඹරුනට

පරව යති අනන්ත මල් හොරෙන් ලෝකයට

පිපී එළිමහනක හිරු රැසුත් යහමින් ඇති තැනක

මලක් හැංගෙයිනම් සියුමැලි සමණල් දළෙන්....?

සීමා මායිම් පැන සංස්කෘතික සිර ගෙයින්

එළියට පෙති විහිදන්න මල නුඹ සිත අගුළු හරින්න

පිපුණු තැනම පර නොවී අහගන්න කඳු වළල්ලට එහා ලෝකය ගැන

සියුමැලි මේ පියාපත් සරා ඇත සතර දිග

ඈ වන්දනාවේ ගිහිං ......

මග තනිව යනකොට
හරි පාළු දැනුනද
මං ළඟින් නැතුවට
තරහවක් ආවද

වංගු දහ අට නැගල
එනකොට හුන්නස්ගිරියට
ආදරෙත් වංකගිරියක්
කියල හෙම හිතුනද

සිරිමහා බෝධියේ
හැබෑ කොළ නොවැටුනට
හිත් තලිය කවමදාවත්
පහල ගං යන්නෑ නේද

වැරදි පිරි අතීතය පඬුරු කර දුන්නෙමි
යෝධ ඇළ නැම්ම සේ දැන් ඉතිං නැගිටිමි
හිතේ වාරුව ගතට දී ඉක්මනින් සුව වෙමි
නුඹ එක්ක ආයෙමත් වන්දනාවේ යමි

අමුතුකම

කිසිවෙකුත් මගේ සිත නොකියවයි

ලෝකයට නොගැලපෙන 

විකාර ගති ඇති අමුතු වෙනස්කමක්

මා තුලින් දකින්නට උත්සාහ ගනිති

විවෘත හදවතක් සහිතව 

සංස්කෘතික සීමාවන්ගෙන් තොරව

ක්ෂිර පථයට විහිදුනු සිතකින්

මනසට මී බඳුන් වත් කිරීම ඔවුන්ට පවකි

දොර ජනෙල් වසාගෙන 

අඳුරේ අතපත ගාන ශරීර

උනුන් වින්දනය කරති

හිරු එළිය සඳ එළිය යට

සුළං වට දැවටි දැවටී

මල් වැස්සකත් තෙමි තෙමී

රමණයට ඇරයුම් කළ විට බියව දුවති

අමුත්තන් ගෙට එන විට 

වැලේ වනා ඇති යට ඇඳුම්

හනික ගෙට ගන්නා වංකයින්ට වඩා

නිරුවත කලාවක් කර ගත්

තපසුන් සොයමි

ජීවිතය භාවනාවක් කර ගත්

කාලයට මං පරාදයි ..............!

හීන නං හුඟයි
හීන හරි බරයි
කාලයට මං බයයි
හීන පරදං කාලෙ ඉගිලෙයි

දුක නොපෙන්නා ඈ හිනාවෙයි
හිනා පෙන්නා ඈ හඬයි
නොගලන කඳුළු ඇවිලෙයි
ඇවිලි ඇවිලී දියවෙයි

ගෙනැල්ලා හැමදේම
තියා මගෙ පා ගාව
ලෝකයම මා කෙරුව
ඇගේ ලෝකය අද කොහිද

හරි බරයි දම්වැල
අපේ හිත් ගැටගැහුව
ලිහාගෙන කොහෙ යම්ද
අඩපණයි හිත හොඳටෝම

කෙනෙක් මත වාරු වී
කොතෙක් කල් ඉන්නද
පිපී හිනැහෙන අතර වෙන හැම
පරවෙන්නෙ පෙති අපේ විතරද

සමාවෙනවද මට 
කාලයට පරදිනවට
හීන පෙන්නනවට
ජීවිතේ රාත්‍රියට එළිවෙන්න නොදෙනවට


අමිල ජයචන්ද්‍ර ලියනආරච්චි 

හතර වටින් හරි ඇරයුම්

ඇඳ වියනෙ පිපුණු
සිල් බිඳින මල් සුවඳ
උඩුබැලි නාස් පුඩු රිද්දයි
හතළිස් ඇඳිරියත් ළඟයි


වැස්ස එක්ක අාපු ලොකු බිංදු
වැටෙන සද්දෙට වහලෙට
හිතට හිරි පොද වැදෙයි
හිමි එක්ක දඟ කරපු පිට්ටනියෙ
ඇඳ කකුල් වාත වේදනාවෙන් අඬයි


අප්ප නැති කෙල්ලගෙත්
පපුව ටික ටික මෝරයි
හිමි අහිමි හංස තුඩු ඉස්සි ඉස්සී
දුක කියයි


මස් කඳට වහ වැටුනු උපාසක හිවල්ලුන්
අන්ධකාරෙට ආවඩයි
කූරු නැති ජනේලෙන් හෙවණැලි පෙනෙයි
මසට යටවුනු හිතට ලොබ බැඳි
හිතක් ආවොත් මසත් දන් දෙයි